Skip to content

Αντί-δραση

Μαΐου 1, 2010
Παρακολουθώ μέρες τώρα, την αυτοκριτική στάση όλων, την σχεδόν ψυχαναλυτική προσπάθεια κατανόησης των λαθών που διέπραξε ο
καθ’ ένας μας απ’ το μετερίζι του.
Και διαπιστώνω με θλίψη, ότι αυτά που χθες τα κάναμε, θεωρώντας τα εντελώς φυσιολογικά, σήμερα είναι από περίεργα έως και επιλήψιμα.
Η λέξη «κέρδος» ας πούμε, είναι ένα από αυτά, όπως και η λέξη «προοδευτικός», ή «αριστερός», η λέξη «κατανάλωση» (που επάνω της οικοδομήθηκε ολόκληρη η βιομηχανική επανάσταση) λέξεις που έχουν..σχεδόν δαιμονοποιηθεί, γιατί ξαφνικά ανακαλύψαμε (εν μέσω κρίσης,
δηλαδή εν θερμώ), ότι δεν θέλαμε να ζούμε έτσι, αλλά κάπως αλλιώς.
Κάποιοι διαχειρίστηκαν με τον χειρότερο τρόπο τις οικονομίες μας, κι
εμείς αντί να στραφούμε εναντίον τους, στρεφόμαστε εναντίον του
εαυτού μας,  εσωτερικεύοντας το πρόβλημα, δημιουργώντας προσωπικές
ενοχές, ψυχαναλύοντας, διυλίζοντας τον κώνωπα. Μου έρχεται στο νου,
η αποτυχημένη, αμυντική πολιτική της χώρας, απέναντι στους από πάντα
θρασύτατους εξ’ ανατολών γείτονές μας, με το δόγμα του : συγνώμη που
βρέθηκε το πόδι μου κάτω απ’ το πόδι σας και με πατήσατε.
Με αυτόν τον τρόπο ένα παγκόσμιο πρόβλημα, αυτό της κυριαρχίας των
βιομηχανιών του κοπανιστού αέρα, επί των πραγματικών βιομηχανιών
παραγωγής υλικών αγαθών, μετατρέπετε ξαφνικά σε εθνικό ζήτημα.
Ταυτόχρονα μια χούφτα παιδιών που δεν δούλεψαν ποτέ τους στον
κόσμο της βιομηχανικής παραγωγής πραγματικών προϊόντων, αλλά
σπούδασαν την επικοινωνιακή κυριαρχία της παρά-οικονομίας των παραγώγων επάνω στην πραγματική οικονομία των υλικών και των
υπηρεσιών, χρίζονται οι διαχειριστές του χρήματος σε πρώτη φάση και
πολιτικοί αμέσως μετά, και καλούνται να βγάλουν τα κάστανα απ’ τη
φωτιά, όταν αυτοί, το μόνο που είναι σε θέση να κάνουν μόλις δουν
φωτιά (αφού γεμίσουν το βρακάκι τους με ακαθαρσίες), είναι να πάρουν τηλέφωνο τους ειδικούς (την πυροσβεστική εν προκειμένω), να έρθει
μπας και σωθεί τίποτα. Κι οι πυροσβέστες που καταφθάνουν πάντα με
την απαραίτητη καθυστέρηση (μην μείνει κάτι άκαυτο), βάζουν μπροστά
τις τεράστιες μάνικες, και με το νερό αποτελειώνουν το θεάρεστο έργο
της καταστροφής των πάντων.
Δράση χρειαζόμαστε, όχι ψυχανάλυση. Ξυπνήστε συμπολίτες όλου του
κόσμου (που θα ‘λεγε και στην περίσταση ο παιδικός μου φίλος ο Κάρολος)
Κάποια στιγμή αυτόν τον καιρό, πρέπει να ανακοινώσουμε στα παιδιά μας
ότι γεννήθηκαν μέσα στα χρέη, ότι θα χρωστάνε για όλη τους τη ζωή, κι
ότι θα μεταφέρουν τα χρέη στα παιδιά τους.  Αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα,
τώρα, εμείς, θα ζουν με τον ψυχαναλυτή σίγουρα εκείνα, και δεν θα είναι
σε θέση να θεραπευτούν απ’ τη θλίψη, γιατί δεν θα ξέρουν τις αιτίες που
δημιούργησαν το πρόβλημα.
Ότι έχουμε, το έχουμε δανειστεί απ’ τα παιδιά μας.
Advertisements

From → Πολιτική

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: