Skip to content

Ιάκωβος Καμπανέλης

Μαρτίου 31, 2011

– Χορός πάνω στα στάχυα…1950
– Έβδομη μέρα της δημιουργίας…1955
– Αυτός και το παντελόνι του & Κρυφή ζωή.1957
– Η Αυλή των Θαυμάτων…1957
– Η ηλικία της νύχτας…1958
– Ο Γορίλας και η Ορτανσία…1959
– Παραμύθι χωρίς Όνομα…1959
– Γειτονιά των αγγέλων…1963
– Βίβα Ασπασία…1966
– Οδυσσέα γύρισε σπίτι…1967
– Αποικία των τιμωρημένων…1970
– Ασπασία…1971
– Το μεγάλο μας τσίρκο…1973
– Το κουκί και το ρεβύθι…1974
– Ο εχθρός λαός…1975
– Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα …1976
– Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού…1978
– Ο μπαμπάς ο πόλεμος…1981
– Ο αόρατος Θίασος…1988
– Ο δρόμος περνά από μέσα…1992

Έγραψε επίσης σενάρια κινηματογραφικών ταινιών κυριότερα των οποίων είναι:
– Στέλλα σε σκηνοθεσία Κακογιάννη
– Ο δράκος σε σκηνοθεσία Κούνδουρου
– Αρπαγή της Περσεφόνης σε σκηνοθεσία Γρηγορίου
– Το κανόνι και τ΄ αηδόνι σε σκηνοθεσία Ιάκωβου και Γιώργου Καμπανέλλη
– Κορίτσια στον ήλιο σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.

Επίσης ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραψε και το βιβλίο «Μαουτχάουζεν».
Έργα του έχουν μεταφρασθεί και παιχτεί στην Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία,
Ουγγαρία, Ρουμανία, Σοβιετική Ένωση, Βουλγαρία, Τουρκία και Σουηδία.

Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία στις εφημερίδες :
– Ελευθερία (1963-65),
– Ανένδοτος (1965-66)
– Νέα (1975-82).
Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και…
— Επίτιμος Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου
— Επίτιμος Διδάκτωρ της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
— Επίτιμος Διδάκτωρ της Θεατρολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
— Εξελέγη παμψηφεί τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε στη Νάξο στις 2 Δεκεμβρίου του 1922 και έφτασε στην Αθήνα για
μόνιμη εγκατάσταση μαζί με την οικογένειά του το 1935. Στην κατοχή αναμείχθηκε
στην αντίσταση, αλλά όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1943 οδηγήθηκε
και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τις 5 Μαΐου
του 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις.
Μετακόμισε μόνιμα στη γειτονιά των αγγέλων στις 29 Μαρτίου 2011.

http://www.youtube.com/watch?v=D-Z0_oKzZdg

Advertisements

From → Ιστορικά

One Comment
  1. Ανέκδοτο κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλη

    «Είμαι ένας από τους επιζήσαντες κρατούμενους στο SS στρατόπεδο συγκεντρώσεως και εξοντώσεως του Μαουτχάουζεν. Ένας από εκείνους που τον Μάιο του 1945 κλαίγοντας και ελπίζοντας εφώναζαν ποτέ πια! Ήταν τότε που οι οπαδοί του ναζισμού έχασαν τον πόλεμο.

    Ο ναζισμός όμως επέζησε. Κυρίως γιατί αιώνιες κοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες. Και μένουν ακόμα! Και επιπλέον, γιατί η αντικομμουνιστική υστερία έκαμε τον ναζισμό να ξεχνιέται, και κάποτε και να αθωώνεται.

    Μετά από 48 χρόνια αυτό που θέλω να φωνάξω είναι πάλι;

    Φίλοι μου, θυμηθείτε: ο Αδόλφος Χίτλερ δεν έπεσε απ’ το διάστημα. Ούτε ήταν ένας και μόνος. Ήταν το διαμόρφωμα δεκάδων χιλιάδων αφανών χιτλερίσκων στη Γερμανία και την Αυστρία. Και όχι μόνο εκεί. Χιτλερίσκων διάσπαρτων σε μεγάλες και μικρές πόλεις, σε χώρους εργασίας, σε γειτονιές, σε συντροφιές, σε οικογένειες.

    Και ο ναζισμός δεν ήταν ιδέα ενός και μόνου διεστραμμένου εγκεφάλου. Ήταν η συμπύκνωση της νοσηρής πολιτικής αντίληψης εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων, φορέων του μικροβίου του ρατσισμού, του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας, της τελικής λύσης όλων των προβλημάτων με τη βία, τη φωτιά και το τσεκούρι.

    Ο ναζισμός δεν άρχισε με τον Χίτλερ, γι’ αυτό και δεν τον πήρε μαζί του, δεν εμφανίστηκε μόνο στη Γερμανία, γι’ αυτό και δεν επανεμφανίζεται μόνο εκεί. Αλλά παντού όπου ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα τον τρέφουν. Και ο κίνδυνος τώρα δεν είναι η εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ και η σπορά ενός άλλου μεγάλου πολέμου. Ο κίνδυνος είναι η αδιαφορία για τα αίτια που αναγεννούν τον ναζισμό και εν συνεχεία η απάθεια και η ανοχή για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξελιχθεί σε μαζική διανοητική μόλυνση.

    Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα πεδία των μαχών, ούτε οι ολέθριες πολιτικές ιδεολογίες ξεκινούν από μαζικές συγκεντρώσεις, σε πλατείες. Αρχίζουν ανύποπτα στους χώρους της καθημερινής μας ζωής, ξεκινούν ακόμη και μέσα απ’ το ίδιο μας το σπίτι. Εκεί φωλιάζουν όλα. Γι’ αυτό μόνο με την πίστη σε μια καθημερινή ζωή, που να μας χωράει όλους, απροκατάληπτη και δίκαιη προς όλους μπορούμε έστω και καθυστερημένα να πετύχουμε αυτό που τόσο προσδοκούσαμε τον Μάιο του 1945: ένα πραγματικό ποτέ πια.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: