Skip to content

Η απόδραση του καθημερινού ήρωα Θανάση

Μαΐου 3, 2011

  Σήμερα, παγκόσμια ημέρα του
γέλιου, διάλεξε να αποδράσει ο
Θανάσης Βέγγος.
Όπως έκανε σε όλη την ζωή του,
κατάφερε να ξεγελάσει πάλι την
λογοκρισία,νοηματοδοτώντας
ακόμα και αυτή την ύστατη
στιγμή της απόδρασης.
Η εμβληματική φιγούρα του, θα
βρίσκεται πάντοτε μέσα μας.
Κέρδισε δικαιωματικά τον τίτλο
«ηθοποιός», αφού σε όλη του τη
ζωή, μοίραζε ήθος απλόχερα.Αξεπέραστα αξιοπρεπείς, με το γλυκό ανθρώπινο βλέμμα, πολλές φορές
θυμάμαι δεν μ’ άφηνε να γελάσω με τις υποτίθεται «αστείες» ατάκες του.
Δραματικός και κωμικός ταυτόχρονα.
Ένα κεφάλαιο από μόνος του, στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου.
Ένα τεράστιο ταλέντο, μέσα σ’ έναν τόσο σεμνό και αγνό άνθρωπο.

Τίμιος, ταπεινός, ντροπαλός, περήφανος, καταφερτζής, δουλευταράς, αθώος
«πονηρός», ταλαιπωρημένος, ανήσυχος, αλλά πάντα ευτυχισμένος μέσα στη
«δυστυχία» του. Όλα τα χαρακτηριστικά του Έλληνα, εκφράζονται στο άλλοτε
γελαστό και άλλοτε σοβαρό πρόσωπο του Θανάση.

Ο Νίκος Κούνδουρος θυμάται :
«Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ’ ένα βουνό επάνω και
προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του
λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο
άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και
κουρασμένους.
Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω
τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα
πως ν’ αρχίσω, μόνος τελείως, μ’ ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ’ ένα
σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ’ αυτές
τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες.
Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι,
μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά:
‘Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά-
συναγωνιστή, θα πεθάνεις’, λέει. ‘Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα
σου πάνω στα σανίδια.. Λέω: ‘Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα
πεθάνεις’. Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή
κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της.
Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος.
Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και
κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο.
Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή
ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση
και λέω: ‘Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε’. Κι έτσι βρέθηκα
να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το
πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να
ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος
η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».
(κείμενο του Στράτου Κερσανίδη απ’ την εφημερίδα «Εποχή», με τίτλο :
«γνώριζε ο καραγκιόζης τον Αριστοφάνη;«)
http://www.epohi.gr/kersanidis_veggos_culture_5122004.htm

Ένας ένας, φεύγουν αυτοί που με μεγάλωσαν. Ο κόσμος μου φτωχαίνει.
Αντίο καλέ μου άνθρωπε…

Η φωτογραφία παραπάνω είναι από :
http://www.mlahanas.de/Greeks/NewArts/Veggos.jpg

Advertisements

From → Ιστορικά

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: