Skip to content

φάκιν’ κάντρυ – οικονομικός ρατσισμός

Ιουνίου 22, 2013

Stockholm 1
Μεταμοντέρνες χώρες του
βορρά, με σημαίες οικολογικές,
κοινωνικής ευαισθησίας,
εργασιακών δικαιωμάτων,
χώρες που παρέχουν ασφάλεια
και ανέσεις σχεδόν σε βαθμό
πολυτέλειας, στους αυτόχθονες
ξανθούς, γαλανομάτηδες,
ψηλούς, γεροδεμένους,
αθλητικούς κατοίκους τους, και
εξαθλιώνουν κάθε άνθρωπο/
μετανάστη, επαγγελματικά, οικονομικά, κοινωνικά, προσωπικά.

Κάνουν ποδήλατο και πάνε στο γυμναστήριο απ’ τα χαράματα κάθε μέρα.
Μα φυσικά, αφού το είδος της εργασίας και της ζωής τους είναι νωχελικό.
Αν δεν αθληθούν και μάλιστα συστηματικά, και με τον ρυθμό που τρώνε, θα
γίνει ο καθ’ ένας τους εκατόν πενήντα κιλά.
Είναι τόσο ξεκούραστη η καθημερινή τους ενασχόληση με την εργασία, που
ακόμα και μετά την εξαντλητική απογευματινή προπόνηση στο γυμναστήριο,
αντέχουν για έξοδο.

Πιάνουν δουλειά γύρω στις 08:00 ή στις 08:30 (όταν εγώ έχω ήδη ξεπεράσει
τις 2 πρώτες ώρες ακατάπαυστης, εξαντλητικής, πρωινής εργασίας), και στις
10:00 κάνουν το πρώτο ημίωρο διάλειμμα τους για πρωινό. Πρωινό που μάλιστα
τους προσφέρουν οι εταιρείες. Κρουασάν ή κάτι σχετικό, τσάι ή καφές (μαζί με το
απαραίτητο τσιγάρο στην αυλή) και ξαναμπαίνουν στο γραφείο στις 10:30. Γύρω
στις 12:30 (ανάλογα με την εταιρεία) κάνουν το ωριαίο διάλειμμα τους για λούντς.
Μια σαλάτα κι ένα εμφιαλωμένο νερό, είναι το κυρίαρχο γεύμα για τους
περισσότερους. Η σαλάτα βέβαια, περιέχει κομμάτια κοτόπουλου ή σαλάμι ή τέλος
πάντων κάποιο είδος κρεατικού και κρουτόν. Αυτό δεν ανήκει στις προσφορές της
εταιρείας. Αυτό το πληρώνουν από μόνοι τους. Το αξιοπερίεργο είναι ότι κανείς
τους δεν κουβαλάει κάποιο ταπεράκι απ’ το σπίτι. Όλοι πηγαίνουν στα μαγαζιά της
περιοχής και αγοράζουν lunch. Οι τιμές στα πιο φθηνά, ξεκινάνε απ’ τις 85:- και
φτάνουν ακόμα και τις 200:-  σε κάποια πολυτελή εστιατόρια.
Δηλαδή από 10 έως 24 €. Κι αυτό κάθε μέρα. Μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί
γύρω απ’ το lunch. Μαγαζιά που το βράδυ λειτουργούν ως μπαράκια, το μεσημέρι
σερβίρουν lunch. Τα μαγαζιά των Αράβων, των Σύριων, των Τούρκων που κανονικά
πουλάνε κυρίως kebab, αλλά και τα Ιταλικά εστιατόρια, καθώς και τα Ελληνικά, το
μεσημέρι έχουν στηθεί όλα γύρω απ’ το lunch.
Ξαναμπαίνουν στο γραφείο μετά από μια ώρα φαγωμένοι, και με όλη εκείνη τη
σοβαροφάνεια αυτών που προσπαθούν να πείσουν ότι εργάζονται σκληρά, έτσι
ώστε το σύστημα να συνεχίζει να τους καλύπτει οικονομικά. Στις 15:30 – 16:00
αναχωρούν. Ακόμα μια κουραστική επαγγελματικά ημέρα, τέλειωσε με επιτυχία.
Σπίτι για μπάνιο, γυμναστήριο, φαΐ γύρω στις 19:00 και έξοδο στα πολλά και πολύ
νόστιμα μπαράκια της πόλης. Πίνουν. Όταν λέμε πίνουν εννοούμε πολύ. Ξεχνάν
πόσο καλά και ήσυχα παιδιά ήταν όλη μέρα και πίνουν. Άντρες και γυναίκες.
Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο το τραβάνε απ’ τα μαλλιά. Έχω δει πανέμορφη
δίμετρη, ξανθιά καλλονή, να πέφτει από αγκαλιά σε αγκαλιά στις 11:00 το βράδυ,
μέσα σε ένα παραλήρημα ‘ανεκτικότητας’ και ‘αγάπης’ για τον συνάνθρωπο.
Πίνουν μέχρι να πέσουν κάτω, και μετά ξερνάν στις γωνίες του δρόμου,
κατουράνε στα υπόγεια της Tunelbana, μαλώνουν μεταξύ τους χωρίς λόγο.
Αυτός ο ήσυχος, καλοχτενισμένος γιάπης του γραφείου, το βράδυ μεταλλάσσεται.
Δύο διαφορετικές ζωές. Η πρώτη αστραφτερή μα ψεύτικη.
Απαραίτητη για τα απαραίτητα, αλλά βαρετή και ψυχοφθόρα.
Η δεύτερη, απελευθερώνει, λυτρώνει αλλά δεν φτάνει.
Πολλοί παίρνουν τα ψυχοτρόπα βοηθήματα σαν καραμέλες.
Πηγαίνουν διακοπές στην Ταϊλάνδη γιατί τους αρέσουν τα μικρά παιδιά στο sex.
Οι ξανθές καλογυμνασμένες, ηλιοκαμένες απ’ το solarium κυρίες, μόλις πιουν τα
πρώτα σφηνάκια, δείχνουν μια ειδική συμπάθεια στα νεαρά γεροδεμένα αγόρια με
τα ξυρισμένα κεφάλια, απ’ την Αφρική. Χαριεντίζονται απροκάλυπτα μαζί τους,
ακόμα και αν είναι και ο σύζυγος μπροστά. Και οι μαύροι το ‘χουν μάθει το κόλπο,
τεμπέληδες από ιδεολογία οι περισσότεροι, δεν εργάζονται. Καταφέρνουν με τα
σεξουαλικά θελήματα, αλλά και με τα επιδόματα για τα πολλά παιδιά, ή ανεργίας,
ή με κάτι έξυπνες ψυχογενείς ασθένειες, και πορίζουν χωρίς πολύ κόπο.
Κουβαλάνε και κάτι περίεργα βοηθήματα απ’ τον τόπο τους, που εξιτάρουν λένε
όποια τα δοκιμάσει. Στο Skateverget (εφορία), στο τμήμα καταγραφής μεταναστών,
βλέπεις κάθε μέρα αρκετούς από δαύτους, με την απαραίτητη συνοδεία μιας
καλοστημένης απ’ τις προσθετικές κυρίας, η οποία σαν καλή «μαμά Τερέζα»,
βοηθάει όπως μπορεί, τον δοκιμαζόμενο Αφρικανικό πληθυσμό που αποφάσισε
να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στον ευρωπαϊκό βορρά.
Και οι  Σουηδοί δεν έχουν διαφορετικές συνήθειες απ’ αυτές των γυναικών.
Επιδίδονται στο κυνήγι των μικρών κοριτσιών απ’ την Ταϊλάνδη ή την Μαλαισία.
Κάθε μικροκαμωμένο, μελαχρινό, σχιστομάτικο που μοιάζει με θηλυκό, ανήκει στο
target group. Το πράγμα συνήθως ξεκινάει από ένα «αθώο» massage, και καταλήγει
στο να τρέχουν πίσω απ’ τους γιγάντιους, ξανθούς Σουηδούς στους δρόμους της
πόλης, με τις 15ποντες γόβες τους, σαν μικρά πειθήνια πιθηκάκια. Βιώνουν για λίγο
χρονικό διάστημα, φανταστικούς κόσμους ευμάρειας και χλιδής, και καταλήγουν
μεθυσμένες, ή βιασμένες, σχεδόν πόρνες, μόνες και πληγωμένες. Κορίτσια και
γυναίκες που έχουν χάσει στην πραγματικότητα τον προσανατολισμό τους, σαν
τα ακυβέρνητα καράβια, μακριά απ’ το λιμάνι.

Συζητώντας μια μέρα μ’ έναν εντελώς ‘καθώς πρέπει’  Σουηδό, μου ανέφερε με δέος
ότι η Σουηδία παράγει τους καλύτερους χάλυβες στον πλανήτη, και πως κατά τη
διάρκεια του β’ παγκόσμιου πολέμου, προμήθευαν την Βέρμαχτ με τις ερπύστριες για
τα τεθωρακισμένα, καθώς και αναλώσιμα, όπως σφαίρες, οβίδες, όλμους, νάρκες κλπ.
Επίσης μου ανέφερε ότι όλες αυτές οι μεταλλικές γέφυρες (έχουμε πολλές ακόμα στην
Ελλάδα) που έστηναν τα στρατεύματα του Χίτλερ για να προχωρούν,
ήταν σχεδιασμένες και κατασκευασμένες εδώ στη Σουηδία. Την εποχή δηλαδή που το
μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των κατοίκων της γηραιάς ηπείρου, υπέφερε απ’
τον ζυγό των Ναζί, και οι περισσότεροι είχαν πιάσει τα βουνά κι έκαναν ένοπλη
αντίσταση, με τεράστιες απώλειες στο έμψυχο δυναμικό και μεγάλες συνέπειες ακόμα
και για τον άμαχο πληθυσμό, οι κύριοι αυτοί, έκλειναν συμφωνίες με μεγάλα κέρδη με
τον ίδιο τον διάολο. Business as usual, που έλεγε κι η φίλη μου η Maggie.
Ένα άλλο τρελό που αντίκρισα αυτές τις λίγες μέρες που ζω εδώ, είναι η λατρεία που
έχουν για κάθε τι Αμερικάνικο. Σήμερα, εδώ στη Στοκχόλμη, πρέπει να κυκλοφορούν
περισσότερα κλασσικά αμερικάνικα αυτοκίνητα της δεκαετίας του ‘60 και του ‘70. απ’
ότι στην ίδια την Αμερική. Λατρεύουν τον ήχο των τεράστιων κινητήρων τους (που
καταναλώνουν και τεράστιες ποσότητες καυσίμου και καταδυναστεύουν το
περιβάλλον), τα συντηρούν σε καλή κατάσταση, και τα κυκλοφορούν τ’ απογεύματα
σε κεντρικά σημεία της πόλης (για επίδειξη κυρίως), με σύγχρονη Rap ή Hip-Hop
αμερικάνικη μουσική στη διαπασών.
Θέμα υπάρχει και με τον M. Jackson και γενικά η μουσική τους κουλτούρα κινείται
μεταξύ του απόλυτου τίποτα και του μηδέν. Κάποιοι σοβαροφανείς ασχολούνται με την
κλασσική μουσική του 17ου και του 18ου αιώνα, ενώ οι πιο προοδευτικοί cool τύποι,
φοράνε τραγιάσκα, πορτοκαλί ψαράδικο παντελόνι, κι ακούνε παλιές αμερικάνικες
pop επιτυχίες. Οι περισσότεροι βρίσκονται μεταξύ ABBA, ΜΑΝΤΌΝΑ και W. Huston.
Εξαιρούνται οι πιτσιρικάδες έως τα 25, που ακούνε όλη μέρα με τ’ ακουστικά στο
i-phone, death metal και speed rock, και άλλους μεταλλικούς  βαριούς θορύβους.
Αυτό βέβαια τελειώνει στα 25, όταν πάρουν την πρώτη επίσημη θέση εργασίας σε
γραφείο αρχιτεκτονικό ή συμβούλων, ή σχεδιαστών συστημάτων πληροφορικής,
ή advertising, ή σε κάποια τράπεζα…
Οι Αμερικάνοι και οι φίλοι τους οι Εβραίοι, φρόντισαν να κάνουν τη Στοκχόλμη
οικονομικό κέντρο ελέγχου, για τις τράπεζες και τα χρηματιστήρια των Ασιατικών
αγορών. Για παράδειγμα το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (Nasdaq), απασχολεί
σε όλο τον πλανήτη περίπου 4.000 ανθρώπους. Ε λοιπόν εδώ, έχει αγοράσει και τα
τρία χρηματιστήρια της Σκανδιναβίας (Σουηδίας, Νορβηγίας και Φιλανδίας) και με
κέντρο την Στοκχόλμη ελέγχει τα πάντα με 800 άτομα προσωπικό. Ακούγεται λίγο
οξύμωρο 800 απ’ τους 4.000 εργαζόμενους του Αμερικανικού χρηματιστηρίου να
εργάζονται εδώ, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και για να το έκαναν οι Αμερικανοί, έχουν
τους λόγους τους.
Επίσης ένα άλλο φαινόμενο που μου έκανε εντύπωση, είναι η αλόγιστη χρήση των
νέων smart phones. Πρωί, μεσημέρι ή βράδυ παρατηρείς ανθρώπους στην Tunelbana,
με τα ακουστικά στα αυτιά, χαμένοι σ’ έναν δικό τους, περίεργο, απόμακρο κόσμο.
Ζευγαράκια που μπαίνουν μαζί, χέρι με χέρι, και μετά χάνονται προσηλωμένοι στο
κινητό τους τηλέφωνο. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, χαμένοι στους δαιδαλώδεις
δρόμους του διαδικτύου, μέσα απ’ το κινητό τους. Είχα διαβάσει ένα σύνθημα σε τοίχο
κοντά στα Προπύλαια στην Αθήνα, που έλεγε : «η επανάσταση θ’ αρχίσει όταν δεν θα
έχουμε λεφτά να πληρώσουμε για την σύνδεση στο διαδίκτυο», και τώρα άρχισα να
καταλαβαίνω τι εννοούσε. Θυμάμαι και ένα απ’ τα αγαπημένα τραγούδια του Μούτση,
το «walkman», στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όπου έλεγε χαρακτηριστικά : «σιωπηλή
μουσική, ηχηρή μοναξιά». Ο παραλληλισμός είναι αμείλικτος.
Το να ακούς δυο Σουηδούς να συζητάνε, αποτελεί κι αυτό περίεργο φαινόμενο.
Ο ένας μιλάει γρήγορα και ακατάπαυστα μια περίεργη σαξονική γλώσσα που μοιάζει
στον τρόπο που προφέρεται με την Γερμανική, αλλά έχει τουλάχιστον τις μισές της
λέξεις δανεικές απ’ την Αγγλική, και αρκετά στοιχεία πατημένα πάνω στα Λατινικά,
κι ο άλλος να απαντάει συνεχώς, εκφέροντας ένα ΑΑΑ, σε διάφορους τόνους, σαν
ν’ ακούς συνεχώς ένα μοσχάρι να ρεύεται. Πραγματικά αποκρουστικό. Θυμίζει ορεινά
χωριά των Γρεβενών, όπου τα εκφέροντα φωνήεντα σπάνια συνοδεύονται και από τα
ανάλογα σύμφωνα. Οι Σουηδοί εκφράζουν μ’ αυτόν τον τρόπο είτε τη συμφωνία τους
με το συγκεκριμένο θέμα, είτε την απορία τους, είτε την έκπληξη τους…

Καταλαβαίνω ότι η πρώτη εντύπωση που αποτυπώθηκε στο μυαλό μου για τους
κατοίκους αυτής της χώρας, δεν ακούγεται και πολύ ελκυστική, και ότι οι απόψεις
μου δεν είναι και οι καλύτερες, αλλά αυτά συνάντησα και με αυτόν τον τρόπο τα είδα.
Ελπίζω αυτό να αλλάξει σύντομα προς το καλύτερο.

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: