Skip to content

φάκιν’ κάντρυ – το όνειρο της ισότητας

Ιουνίου 23, 2013

Έρωτας ΠείναΕικοστή όγδοη ημέρα.
Αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή
να αλλάξω τόπο κατοικίας.
Να πάω σ’ ένα σπίτι που θα
έχω  το δικό μου δωμάτιο.
Ένα κανονικό κρεβάτι, να
μπορώ  να κάνω μπάνιο μετά
τη δουλειά  σαν άνθρωπος,
να μπορώ να  χρησιμοποιώ
την τουαλέτα, όποτε
παρουσιάζεται ανάγκη.
Συνεννοήθηκα με τον Max,
τον Ρώσο, ο οποίος με διαβεβαίωσε ότι μπορώ να μείνω στο σπίτι του για τον
μήνα Ιούνη. Εδώ το δύσκολο είναι να βρεις σπίτι για να μείνεις, υπάρχει
μεγάλη έλλειψη. «Υπάρχει ένα άδειο δωμάτιο, μου είπε. Η γυναίκα μου ακόμα
προσπαθεί να κάνει τα χαρτιά της. Είναι να έρθει στις αρχές του Ιούλη.
Μέχρι τότε μπορείς να έρθεις να μείνεις μαζί μου».

Μου ζήτησε 3.500:-  για ένα κυριολεκτικά άδειο δωμάτιο. Τελικά τα βρήκαμε στις
3.000:-.  Η μετακόμιση έγινε με το τραίνο. Μια βαλίτσα με ρόδες και μια τσάντα
στον ώμο. Το δύσκολο ήταν να βρω δωμάτιο, το εύκολο να μετακομίσω.
Περιμένω τα πράγματά μου από Ελλάδα, αλλά ακόμα δεν ήρθαν. Έμεινα με 140:-
για να τη βγάλω από φαί και απ’ όλα τα υπόλοιπα, μέχρι να πληρωθώ τις πέντε
μέρες του Απρίλη που δούλεψα. Πήρα κασέρι σε φέτες, ζαμπόν, μια λίγο καφτερή
σαλάτα αλοιφή και οχτώ ψωμάκια στρόγγυλα (σαν αυτά του χάρμπουγκερ).
Έχω χάσει ήδη περίπου έξι κιλά μέσα σ’ ένα μήνα. Έκανα από μια τρύπα και στις
δυο μου ζώνες. Δανείστηκα κι ένα πτυσσόμενο κρεβάτι με ροδάκια, που
βρισκότανε σε μια αποθήκη στο γραφείο της εταιρείας, βρήκα και δυο παλιές
πλαστικές καρέκλες, και είμαι κομπλέ. Την Κυριακή 20 του μήνα, φεύγοντας
απ’ την εταιρεία πήρα το κρεβάτι μαζί μου και το πήγα στο σπίτι του Max. Και
την Δευτέρα το απόγευμα (σχόλασα στις 18:00) πήρα τα υπόλοιπα πράγματα
απ’ το παλιό μου πλέον σπίτι, και με την βοήθεια του Ρώσου μετακόμισα.
Στις 25 του μήνα που έκλεισα 30 μέρες, σηκώθηκα με 38,2 πυρετό. Το ξεπέρασα
όμως σ’ ένα 24ωρο, με Depon αναβράζοντα, και γερό κουκούλωμα το βράδυ για
να ιδρώσω και να το αποβάλλω. Τρεις φορές σηκώθηκα κι άλλαξα ρούχα, την
τελευταία έκανα κι ένα καυτό μπάνιο. Αυτό ήταν, το ξεπέρασα. Τα χαράματα
στις 04:00 ανακοίνωσα με SMS στο αφεντικό ότι δεν θα πάω στη δουλειά λόγο
ασθένειας.  Ο Ρώσος δεν σηκώνονταν με τίποτα. Όταν πλέον τα κατάφερα να
τον σηκώσω, έβριζε συνέχεια την μοίρα του, που τον έριξε στην προηγμένη
Ευρώπη. Αφού έφυγε, εγώ ξανάπεσα και σηκώθηκα στις εννιά με την ησυχία
μου, ήπια το καφεδάκι μου και πήγα επιτέλους σαν άνθρωπος στην τουαλέτα.
Στις 09:30 μου τηλεφώνησε ένας συνάδελφος απ’ την δουλειά για να με
ρωτήσει πως πάω. Μου ανέφερε το πρόγραμμα της ημέρας και στο τέλος μου
ευχήθηκε περαστικά, ευχή που νομίζω εννοούσε ολόψυχα, αφού η απουσία μου
τους επιβαρύνει το πρόγραμμα. Στις 10:00 κατάφερα τελικά να μιλήσω έστω
και τηλεφωνικά με την υπεύθυνη ανθρωπίνου δυναμικού μιας ιδιωτικής
εταιρείας, Ελληνίδα στην καταγωγή, την οποία μου σύστησε ένας συνάδελφος
απ’ την Αλβανία, με την επισήμανση «είναι καλή, βοηθάει». Μου είπε πως είχε
μια ακύρωση ενός ραντεβού της στις 12:00 και με ρώτησε αν προλαβαίνω να
είμαι εκεί μέχρι αυτήν την ώρα. Φόρεσα κανονικά ρούχα(για πρώτη φορά από
τότε που ήρθα) και έφυγα τρέχοντας. Buss No 758 για Södjertalje Centrum.
Εκεί ρωτώντας πήρα το buss Νο 748 για Fitja, και από εκεί την Tunelbana με
κατεύθυνση  Röpsten. Στη μέση περίπου της διαδρομής το Liljeholmen.
Δούλεψα τόσες φορές εδώ αλλά πρώτη φορά δεν ήρθα με το αυτοκίνητο της
δουλειάς. Δέκα λεπτά ποδαρόδρομος και έφτασα στην πόρτα του γραφείου της
ακριβώς στις 12:02. Πρόλαβε όμως και μπήκε μια Σομαλή μ’ έναν γιγάντιο
μεταφραστή. Η κοπέλα 35 ετών περίπου, 90 και βάλε κιλά, φασκιωμένη παντού.
Ήρθε το 2000 στην Σουηδία, έμαθα, και έχει πάει και στο σχολείο SFI (Swedish
för immigrants),αλλά απ’ τη γλώσσα δεν έχει ιδέα. Δεν έχει πάει καθόλου σχολείο
στην πατρίδα της. Στην Σουηδία βρίσκεται με πολιτικό άσυλο, δεν έχει δουλέψει
ούτε μέρα τα τελευταία 13 χρόνια, και τα μηνιαία εισοδήματά της από επιδόματα
φτάνουν τις 20.000:-. Έχει αραδιάσει βέβαια ένα χωριό παιδιά…
Η υπεύθυνη της εταιρείας με υποδέχτηκε με χειραψία, αλλά μου έδειξε έναν
καναπέ στον διάδρομο και μου ζήτησε να περιμένω γιατί άργησα στο ραντεβού,
δύο λεπτά. Στις 13:25, μετά από μιάμιση ώρα δηλαδή και αφού τέλειωσε μαζί τους,
με υποδέχτηκε, μου πρόσφερε καφέ και ομολογώ ήταν πολύ εγκάρδια μαζί μου.
Ανύπαντρη, μητέρα ενός μικρού κοριτσιού, αξιοπρεπής, τρία χρόνια μικρότερή μου.
Με βοήθησε, με κατατόπισε, μου έκανε βιογραφικό στα Σουηδικά, με ενημέρωσε για
τα δικαιώματα των εργαζομένων στην Σουηδία, με ενημέρωσε για την Akassa, το
ταμείο που πληρώνεις κάθε μήνα περίπου 300 :-, και αν σε απολύσουν παίρνεις
ταμείο ανεργίας το 75% του μισθού σου, αλλιώς παίρνεις το απλό ταμείο απ’ το
κράτος περί τις 5.000:- . Στο τέλος μιλήσαμε για τις ζωές μας, τα ναυάγια μας
δηλαδή. Επί μία ώρα και ένα τέταρτο ασχολήθηκε μαζί μου. Μου ανέβασε την
ψυχολογία. Αισθάνθηκα ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος εδώ, ο οποίος και μιλάει
τη γλώσσα μου, και μπορεί να με βοηθήσει αν μου κάτσει κάποια στραβή.
Έφυγα υπό βροχή. Όταν ερχόμουν είχε ήλιο. Ξανανέβασα πυρετό. Το τραίνο για
Τ-Centrale, στάση στην εταιρεία μήπως και πάρω κανένα φράγκο απ’ εκείνα τα
μεροκάματα του Απρίλη. Τζίφος, καρφί για το σπίτι.
Όλο και κάτι θα βρω στο ψυγείο του τρελορώσου. Προσαρμόστηκα αρκετά με τα
δεδομένα, αλλά όχι εντελώς. Ακόμα το παλεύω.  Στο τραίνο, απέναντί μου κάθισαν
δυο αμούστακα παιδιά. Κολεγιόπαιδα θα έλεγα απ’ το ντύσιμο. Τους χάζευα για 40
ολόκληρα λεπτά. Καμία σχέση με τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι ενήλικες
Σουηδοί. Ούτε ΑΑΑ, ούτε ΟΟΟ, διακριτικοί, ευγενικοί ακόμα και μεταξύ τους. Είναι
τελικά θέμα μόρφωσης, εκπαίδευσης, σκέφτηκα.
Έφτασα σπίτι σχεδόν στις 18:00. Δυο φέτες ψωμί με μουστάρδα λίγο σαλάμι
μοσχαρίσιο (όπως είπαμε ο Max είναι μουσουλμάνος), τσάι με λίγα μπισκότα
σοκολάτας και κάθισα να γράψω.
Λίγο αργότερα μου τηλεφώνησε ο υπεύθυνος της εταιρείας, όχι για να μάθει αν
είμαι καλύτερα στην υγεία μου, αλλά για να δει αν μπορώ να πάω την επομένη στη
δουλειά. Του είπα ότι έχω ακόμα πυρετό και πονάει το στομάχι μου, κι έτσι δεν θα
μπορέσω να τους κάνω την τιμή. Η μισή αλήθεια, είναι ότι δεν ήμουν και στα
καλύτερά μου, ή άλλη μισή ότι άκουσα πολλά τις τελευταίες μέρες απ’ τα παιδιά
στη δουλειά για περικοπές στις ώρες, για ψαλίδια στα λεφτά, κι εγώ έχω περάσει
αυτόν τον μήνα τις 250 ώρες και δεν θέλω να παραφορτωθώ. Ακόμα δεν έχω πάρει
χρήματα απ’ την εταιρεία και δεν ξέρω πόσο αξιόπιστοι είναι.

Ακόμα γράφω σε χαρτί με στυλό. Τα πράγματά μου δεν έχουν έρθει, και μέσα
σ’ αυτά είναι και το lap-top με τους Ελληνικούς χαρακτήρες στο πληκτρολόγιο.
Δεν αναφέρω βέβαια τις κουβέρτες, τα σεντόνια, τις πετσέτες, τα εσώρουχα,
τις πυτζάμες, τις παντόφλες, τις φόρμες, τα πουλόβερ, τα παντελόνια μου,
τα πουκάμισα, το μπουφάν, τα παπούτσια, τον καπνό με τα χαρτάκια, αλλά
περισσότερο απ’ όλα μου λείπουν το pc και η κιθάρα μου.
Με ελαφρύ ρίγος, έγραψα ως τις 21:30 περίπου, οπότε και με πήρε ο ύπνος.
Ξύπνησα ιδρωμένος στις 03:30  αλλά με πεσμένο τον πυρετό. Άλλαξα όλα τα
ρούχα μου κι έκανα ένα καυτό μπάνιο. Στις 04:00 ο  Max δεν σηκώθηκε. Μάλλον
είναι πολύ κουρασμένος και δεν θα πάει για δουλειά. Δεν τον ξύπνησα.
Πήγα για ύπνο γαληνεμένος.

Advertisements
2 Σχόλια
  1. ΒΑΓΓΕΛΗΣ permalink

    1,2,3 μαμιέται η Tumpa και η Σουηδία

  2. Βρήκες ευκαιρία παλιόγρια να βγάλεις όλη τη ζήλια από μέσα σου… Να σου στείλω καμιά κούπα να έχεις να πίνεις καφέ το πρωί ή από εγωισμό και μόνο θα το γυρίσεις στο γαλατάκι..?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: